Lea-Artibai eta Mutriku

Aurreko urte bietan Treparriscos ¬Quebrantahuesosen anaia txikia deitutakoa¬ egin du Eli Arostegik (Ondarroa, 1979). Zapatuan, baina, proba nagusian egon zen. 7.933 mutil eta 134 neska atera ziren helmugan sartzeko asmoagaz.

Aurkaririk handiena beroa izango zen zapatuan, ala?
Bai. Izugarrizko beroa egin zuen, 30 gradutik gora. 06:30erako ikusten zen zer egin behar zuen.
Jende asko geratuko zen kanpoan, beroak kaltea eginda?
Asko geratu ziren bide bazterretan, bai.
Zu, baina, helmugan sartu zinen...
Horixe zen nire helburua, eta egin zuen egunagaz, niretzat nahikoa izan zen ez erorketarik, ez karranparik, ez gorputzaldi txarrik ere ez edukitzea. Nahiz eta aurreko behar guztia ondo egin, nahikoa da horrelako egun sargoretsu bat guztia bertan behera botatzeko.
Aurreko beharra diozu. Prestaketa zelan eroan duzu?
Horixe izan da bera eguna baino gogorragoa, aurreko sei hilean konstatea izatea.
Egunero entrenatu duzu?
Ez egunero, baina bai astean lau-bost egun. Ondo deskantsatzea ere garrantzitusa da horrelakoetan.
Zapatuko zein irudi datorkizu burura orain?
Portaleten gora ikusten naiz, 35 gradupean, eta eskualdeko lagunak zarataka, animatzen.
Eta ibilbidean ez zinen bakarrik egon, mutil laguna eduki zenuen, ezta, ondoan?
Aurreko hilabeteetan modura, bai. Lagun batek ere, Iñigo Alkortak, geugaz egin zuen ibilbidea.
Horrelakoetan, errazagoa da bat edo bategaz joatea?
Zuk imajinatu bederatzi ordu zeu bakarrik joatea... Asko animatu eta lagundu ninduten. Gainera, beste lagun bat ur botilak eta jatekoa ematen eduki genuen, eta horrelako egun batean hori oso garrantzitsua da. Badakizu zenbat ur edan eta burutik behera bota genuen!
Bertoko askok parte hartu zuten.
Bai. Jakin dudanez, ondarrutar batzuek sei ordu eskasean sartu ziren helmugan. Izugarrizko marka da.
Eta datorren urtean zer. Berriro «ausartuko zara» joatera?
Hori abenduan pentsatuko dut, urtarrilean izaten da-eta entrenatzen hasteko data. Joan ala ez, ia neska gehiago animatzen diren.